Naskórkowość

Zjawisko naskórkowości polega na wypieraniu prądu pod adresem powierzchni przewodnika, co wiąże się spośród nierównomiernym rozkładem prądu zmiennego płynącego na wskroś przewodnik. Gęstość prądu do wnętrza różnych punktach przekroju poprzecznego jest różna.W przewodniku do wnętrza kształcie walca o przekroju kołowym największa gęstość prądu występuje na powierzchni przewodnika, lecz najmniejsza do wnętrza osi przewodnika. Im większa jest przewodność właściwa przewodnika zaś jego przenikalność magnetyczna zaś im większa częstotliwość prądu, tym nierównomierność rozkładu prądu jest większa.Fala elektromagnetyczna przenikająca spośród zewnątrz aż do środowiska przewodzącego jest niesłychanie spośród nagła tłumiona. Zewnętrzne warstwy materiału ekranują warstwy wewnętrzne nim przenikaniem pola elektromagnetycznego.Na następstwo zjawiska naskórkowości zmienia się rezystancja zaś indukcyjność przewodnika. Ze wzrostem częstotliwości rezystancja rośnie, zaś indukcyjność zmniejsza się. W przypadku niesłychanie wielkich częstotliwości przyjmuje się, że prąd płynie ostatkiem sił po powierzchni, zaś wewnątrz przewodnika strumień magnetyczny równa się zeru. Wewnątrz przewodnika negacja logiczna ma pola elektromagnetycznego Naskórkowość nasila się wspólnie ze wzrostem przekroju poprzecznego przewodnika. W radioelektronice, do wnętrza celu zminimalizowania zjawiska naskórkowości stosuje się licę, przewody o specjalnej budowie. Lica składa się spośród dużej liczby cieńszych przewodów izolowanych względem siebie (lakier, oplot jedwabny, bawełniany), dających łącznie taki sam jeden przekrój.Zjawisko naskórkowości do wnętrza rzeczowy sposób zostało wykorzystane do wnętrza konstrukcji silnika indukcyjnego klatkowego głębokożłobkowego. W czasie rozruchu, podczas gdy poniżej dużym poślizgu do wnętrza prętach klatki płyną prądy o dużej częstotliwości, na następstwo zjawiska naskórkowości prąd płynie negacja logiczna całym przekrojem pręta, lecz częścią leżącą po zewnętrznej stronie wirnika. W ów sposób do wnętrza czasie rozruchu rezystancja prętów klatki staje się większa, niż wynika owo spośród pola przekroju przewodnika. Po rozruchu, podczas gdy poślizg jest mały zaś częstotliwość prądu do wnętrza klatce jest niewielka, prąd płynie właściwie całym przekrojem prętów klatki, co zmniejsza rezystancję prętów wirnika. Zjawisko owo jest korzystne, gdyż ogranicza prąd pobierany na wskroś serce klatkowy do wnętrza czasie rozruchu.